Return to the Kandrat Krapiva Web page     Go to the Belarusian Writers Web page     Go to the Famous Belarusians Web page     Go to the A Belarus Miscellany Topic List

Note: The Cyrillic Belarusian on this page is in Unicode (UTF-8) font encoding.

ДЗІЦЯ, ВОЖЫК І ЗМЯЯ Кандрат Крапіва Байка Выходным днём у саснячку Жанчына з дзіцянём гуляла, Лягла пад сонца, задрамала, А небяспека напаткала Яе маленькую дачку. 3 узгорка ўніз вядзе сцяжынка, — Ідзе па ёй мая Дзяўчынка Ды ловіць матылькі. А гэтым часам пры сасонцы Гадзюка грэецца на сонцы, — Блішчыць на ёй узор лускі. Дзяўчынка рада: «Цаца! Цаца!» I хоча ўжо рукой хапіць, А «цаца» пачала звівацца, Лісліва, ціхенька сіпіць: — Хачу, дзіця, з табой пасябравацца: Цябе я ласкава, пяшчотна абаўю, Пазнаеш ты любоў маю. Аж раптам тут ля самых ножак Зафыркаў злосна Вожык I кінуўся адважна на Змяю. Змяя ўзвілася бліскавіцай, Зубамі хоча ўпіцца, Мільгае промнямі лускі, А ён, узброены ігліцай, Зубоў змяіных не баіцца I рве Гадзюку на кускі. Дзяўчынка сціснула ад гневу кулачкі, Крычыць на Вожыка: — Пачвара, недарэкаі Ты цацу сапсаваў маю! За гэта я цябе наб'ю. Ты — бека! — Дзіця, — адказвае ёй Вожык, — Хоць бека я, калючы, непрыгожы, Але ж я знішчыў смерць тваю. Як падрасцеш, ацэніш ты паслугу I мне падзякуеш, як другу. Дзіця дзіцём — і розум у яго такі. Я не дзяцей тут меў на мэце, А ёсць яшчэ дарослыя дзядзькі На свеце, Што і змяю гатовы прытуліць, Якая іх умее пахваліць. Такім мілей ліслівы гад паўзучы, Чым верны друг, хоць і калючы.

The Child, the Hedgehog, and the Snake Kandrat Krapiva Translated into English by Vera Rich A Fable In a pine-copse, one holiday, A mother with her Child was playing. Then drowsing in the sun she lay there, But danger threatened, while she stayed there, Her little Girl. Not far away Down from the hill a path is tending, And there the little Girl is wending, Chasing the butterflies. And there beside a sapling pine-tree, An Adder basks in the sun's shining, With patterned scales it gleaming lies. She tries to touch it, little Girlie, Delighted: 'Pretty Dolly!' lisps she, But the 'Dolly!' starts uncurling, Quietly, insidious he whispers: 'Child, I want to be your friend. I'll kiss you, Curling you in my love, caressing, true. You'll see my love so sweet for you!' But at the Child's feet, of a sudden, A Hedgehog, angry, grunted, And upon the Snake himself he threw. The Snake, like flash of lightning, turns then, To sink his fangs he's yearning, Instantly rays from his scales dart, But Hedgehog, with needles armoured sternly Fears not the snake-fangs burning, And swift he tears Adder apart. The Child is cross. To shake her fists she starts, Shouts at the Hedgehog: 'Look, you've gone and spoiled my Dolly, You silly, clumsy brute. I'll beat you for this. Yes, I'll do it! You're just a bully!' 'Child', the Hedgehog answered to her, Though I'm a bully, ugly, prickly truly, Yet to your death I've put an end. When you grow up, then you will make amend, And understand, and thank me as a friend!' A child's a child - and childish likewise is its mind. But about children I'm not talking, But upon earth are folk of grown-up kind Awalking. Who are quite ready to embrace a snake, Since flattery it well knows how to make, A snake, insidious, crawling to their mind is Dearer than a true friend - though spiny.

[1950]

Translated into English by Vera Rich in Like Water, Like Fire (1971), pp. 223-24.