Народ, Беларускi Народ! Ты - цёмны, сляпы, быццам крот. Табою ўсягды пагарджалi, Цябе не пушчалi зь ярма I душу тваю абакралi,- У ёй нават мовы няма. Збудьзiўшысь ад грознай бяды, Увесь поўны сьмяротнай жуды, Ты крыкнуть ня вольны: "Ратуйце!" I мусiш ты "Дзякуй" крычаць. Пачуйце жа гэта, пачуйце, Хто ўмее з вас сэрцам чуваць!