Стаяў калiсь тут бор стары, I жыў лясун у тым бары. Зрубалi бор - лясун загiнуў, Во сьлед яго ад той пары: Сваё люстэрка ён пакiнуў. Як у нязнаны свет акно, Ляжыць, халоднае, яно, Жыццё сабою адбiвае I ўсё, што зьгiнула даўно, У цёмнай глыбiнi хавае.