Nazad da Antalohii

Vieranika

Ja na dus^y uraz'livaj maju
Z^yc'cia minulaha piac^ac':
Schac^u svoj volny viers^ pac^ac',-
I uraz pra pros^laje zhadaju;
Udal viaduc' mianie s'lady
Da vas, dziciac^yja hady.

Ustaje pierad maim pahladam
I vulka, viejuc^aja snom,
I cichi staras'viecki dom
Z' cianistym, adzic^elym sadam;
Nad im s^pakounica u hary,
A ukruh schiliusia tyn stary.

Dom hety da panou Zabielau,
Susiedziau nas^ych, nalaz^au;
Ja zmalku tam s^todzien' hulau,
Z' dziac'mi ich lez na dachi s'miela,
Rvau jablyki, rabiu sadom
I krykam pouniu cely dom.

Viasiola js^li hulanki nas^y:
Pad s^um i huk razmach ruki
Z'bivau zdaloku haradki,
Byu c^utny s'miech pry vidzie "kas^y",
I koz^ny strymyvau svoj plac^,
Kali urazausia u plec^y miac^.

A viec^arkom my vypuskali
U pavietra bielych halubou.
Zrabius^y niekalki kruhou,
U vys^yniu jany s^ybali,
Jak c^ysty s'nieh, kruz^yli tam
I padali na dachi k nam.

Kali z^ sac^yusia blednavaty
Zor sinich s'viet praz' niebaschil,
I uplatausia vulak pyl,-
My usie piajali kala chaty,
I napauniau niahuc^ny chor
Markotnaj pies'niaj s'cichs^y dvor.

Tak u hulankach pralatala
Majo dziciac^ae z^yc'cio,
A poruc^ cichae dzicio,
Dac^ka Zabielau, uzrastala.
Jaje ja mala znau: jana
Usiahdy byla sama, adna.

Z^ylosia ciaz^ka Vieranicy
(Chaj tak dziauc^ynu budziem zvac'):
Jaje pamierla rana mac',
I nie bylo sausim siastrycy,
A bac'ka serca choc' i mieu,
Dy prytulic' jaje nia umieu.

Tamu z malenstva palubila
Chavacca u sad stary jana,
Dzie viejala dychan'nie sna
I cis^ynia u pavietry plyla,
I nieruchomy byu spakoj,
Maulau u hlybini marskoj.

Nie kalychnucca lis'ciau chvali,
Usplasnuus^y pienaju cviatou
Pavierch c^ares^niavych kustou;
Kipic' s^um miesta dzies' tam dali,
A tut i hlucha i ciamno,-
Nie zvaruchnie marskoje dno.

I zabyvala Vieranika
Miz^ ziolak z kniz^kaj aba usiom,
A uzhlanie,- sad kipic' z^yc'ciom:
Nad joju kust s^yps^yny dzikaj,
Brujaje blizka sonny s^miel,
I horka pachnie tonki chmiel.

Iznou stranica za stranicaj
Raskrytaj knihi s^alas'cic';
Niac^utna c^as kudys' biaz^yc',
Rajacca dumki Vieraniki,-
Usio ras'cie dus^a jaje
I u paunacie krasy ustaje.

Kali z asiennija naviny
Z'mianiali sad, kali z' biaroz
Rvau lis'cie viecier, a maroz,
Nalius^y jahady rabiny,
Travu hubiu, i my nahoj
Uzryvali prelych lis'ciau sloj,

Kali patrochu c^yrvanieli
C^aromcha, lipa, strojny klon,
A hniozdy zmroc^nyja varon
Miz^ holaha halla c^arnieli,
I hrozny viec^ara paz^ar
Pylau miz^ bura-s^yzych chmar;

Kali asienni viecier dzika
Stahnau i hlucha pa nac^ach
Hrymieu u nas^ z^alezny dach.-
Tady da leta Vieranika
Ad nas z'nikala u instytut
I nie budzila zhadak tut.

A c^as usio kaciusia dali,
Chavajuc^y na d'nie hadou
I haradki i halubou;
My nieprykmietna padrastali,
A ins^y uz^o s^c^ypau vusy
I lic^yu ich haroj krasy.

I tolki uz^o tady ja uhledzieu,
S^to poruc^, jak c'viatok lasny,
Uzrasla u krasie svajoj viasny
Dac^ka samotnaja susiedziau.
I - pomniu ja - tady za upiers^
Z majej dus^y paliusia viers^.

Jon tam kipieu strujoj z^yvoju,
Praz cholad mys'li praciakau
I u c'viordych formach zastyvau,
Jak vosk harac^y pad vadoju,
Katorym treba vam hadac',
Ab c^ym toj viers^yk mieu kazac'.

Ja z vam skaz^u js^c^e toje tolki,
S^to k Vieranicy tvor paslau
I mleu i usio adkaz c^akau.
Az^ vos' prajs^lo marudy kolki
Tryvoz^nych dzion, a usio niama
Ni Vieraniki, ni pis'ma.

Kali z^ ja niejak z' joj spatkausia,
Zahavaryus^y, jak u s'nie,-
Jana zirnula na mianie,
I raptam z vust jaje sarvausia
Taki biaz'vinny, c^ysty s'miech,
S^to na jaho zlavacca - hrech.

S'miech hetki majuc' tolki dzieci
Dy ludzi z' jasnaju dus^oj;
I jon, jak z^avaranak toj,
Z'vinieu i uz^o kachan'nia sieci
Niac^utna nis^c^yu, jak uraz
Sarvausia, drohnuu i pahas.

Nakryla jasny tvar dziavoc^y
Zadumy sumnyja imhla,
Na plec^y ruc^ka mnie lahla,
Spahadliva zirnuli voc^y
I dalacieu k maim vus^am
Laskavy s^ept: "Mo bolna vam?"

Nie, zorka, mnie bylo nia bolna,
Bo bac^yla adno dus^a,
Jak ty s'viaz^a i charas^a,
Jak rada ty z^yc'ciu niavolna,
Usia pad srebnaju rasoj
Sa jstuz^kaj skromnaj miz^ kasoj.

I miela dzieuc^a vyhlad maci,
Kali tady ka mnie jana,
Tryvoz^naj laskaju pauna,
S'chililasia, jak da dziciaci,
Zijajuc^y pierada mnoj
U novaj pieknas'ci z^yvoj.

U tej, s^to z postac'ciu dziauc^yny
Z'livala maciery c^arty.
O, jak pryhoz^y-dziuny ty,
Dvajnoj krasy ablik adziny!
Az^yu u im tvoj viec^ny cel,
Madonn tvaryciel, Rafael!

I prad vysokaju krasoju,
Uvies' zac^aravany joj,
Sklaniusia ja dus^oj majoj,
Natchniennaj, radasnaj takoju,
A u sercy choras^a bylo,
Tam zapalilasia ciaplo.

Dasiul jas^c^e jano pylaje;
Zdajecca - umiorla, ale uraz
Prabjecca znou, i projs^ly c^as
Prad im u zhadkach prastupae,
Jak pry ahni ci cieplacie
Tajemny podpis u lis'cie.

I kon' krylaty da Parnasa
Moj duch imc^yc' tady, kab ja
Byloje apiavau pas'la.
Dy jak znajs'ci s'lady Piahasa
Na bruku miesta? Ciaz^ka upiers^!
Spac^yn' za trochi, vierny viers^!

Iznou pabac^yu ja sialiby,
Dzie lety piers^yja prajs^li:
Tam s'cieny mocham parasli,
Viasiolkaj adlivali s^yby,
Usio u pylu. I stala mnie
Tak sumna, sumna u cis^ynie.
Ja u sad pajs^ou. Usio hlucha, dzika,
Usio travoju zaraslo.
Niama taho, s^to ran's^ bylo,
I tolki nadpis "Vieranika",
Na lipie urezany u kary,
Kazau vac^am ab tej pary.
Ras'ci, uzmacovyvajsia, dreva,
Jak manumient z^yvy, ustavaj,
I k niebu nadpis padymaj.
Chaj nieruchomy slovy s'pieva:
C^ym boli schodzic' dzion, nac^ej,
Tym imia milaje vys^ej.

Nazad da Antalohii