Mamka

Ян Чачот
Сын радзiўся у танюткай
Гожай панi, станам гнуткай.

Ды марнее хлопчык - Божа!
Бо сынка кармiць ня можа.

- Хай кармiць маё дзiцятка
Прыйдзе з хат якая матка.

За паслугу  матку  тую
Накармлю i апрану я.

На той клiч прыйшла да ганка 
Маладзенькая сялянка:

Свой сынок з ражка пiць будзе,
Панскi ж - ссаць яе тут грудзi.

Малако свой - п`е любое,
Панскi ж сын - яе, грудное.

Свой - дзень плача без матулi,
А яна - пяе тут "люлi".

Мамка родная штоночы
Спiць у ложку колькi хоча,

А пазычаная матка
Ноч люляе дзiцянятка.

Так цябе, панок, слабога
Да жыцця ўзняла, малога.

Каб ня тая мамка зь вёскi,
Ты б i свет ня бачыў боскi.

Акрыяў, падрос. Каб сiлы
Набiраў хутчэй ты ў жылы,

Для цябе пшанiчку жала
"Мамка", булкi выпякала...

Пэўна, ты ўжо знаеш, блазан,
Што жыцём ёй абавязан.

Цi пра гэта ўсё забудзеш,
Калi важным панам будзеш?

О каб помнiлi мы, зналi,
Чые рукi нас люлялi,

Блiжнiм мо спрыяць бы ўмелi,
Сэрцам бы не ачарствелi!

Мо братоў з гнiлых хацiнак
Не ганялi б, як скацiну.

Плён iх працы б шанавалi,
Каласка б не растапталi.

Iх да сэрца б прытулiлi
Ды навукам навучылi.

Помнi: многiя з тых хатак
Нам другiх давалi матак.
Назад да Анталёгii